Αντιλαμβάνεστε ότι δεν θα μπορέσω να σας απευθυνθώ στα Ελληνικά, αν και σαν μαθητής είχα μάθει αρχαία ελληνικά, επομένως θα κάνω την ομιλία μου στα Αγγλικά και θα υπάρχει μετάφραση.
Καταρχάς, θέλω να σας συγχαρώ για το εκλογικό σας αποτέλεσμα και να μεταφέρω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από όλη την Ευρώπη γιατί, ακριβώς, φέρνετε μία ελπίδα. Για την ελπίδα που δείξατε ότι ακόμα και στην Νότια Ευρώπη, στην περιοχή της Μεσογείου, οι Πράσινοι μπορούν να φέρουν επιτυχίες. Ακόμα και σε περιπτώσεις που δύο μεγάλα κόμματα μονοπωλούν το πολιτικό σκηνικό για δεκαετίες. Η επιτυχία σας είναι ένα πολύ καλό σημάδι για όλους μας.
Ίσως κάποιοι να νιώθουν λίγο απογοητευμένοι γιατί δέκα μέρες πριν τις εκλογές ορισμένες δημοσκοπήσεις σας έδιναν κοντά στο 10% και με δύο ευρωβουλευτές, και μετά ήρθαν οι επιθέσεις. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλές φορές είναι δύσκολο να αποκρούουμε τέτοιες επιθέσεις από ακραίες δυνάμεις οι οποίες μας αποκαλούν προδότες. Ο εθνικισμός είναι κάτι με το οποίο ποτέ δεν θα μπορέσουμε να συμφωνήσουμε.
Όπως γνωρίζετε, έρχομαι από το Βέλγιο, μία χώρα η οποία είναι χωρισμένη σε δύο κοινότητες. Και στο Κοινοβούλιο, εκείνη η πολιτική οικογένεια η οποία έχει μία ενωμένη, ολοκληρωμένη ομάδα κοινή είναι οι Πράσινοι. Και οι Φλαμανδοί Εθνικιστές αποκαλούν τους Φλαμανδούς Πράσινους ως προδότες. Εμείς πάντα αγαπούμε την ποικιλία. Την ποικιλία στην ταυτότητά μας. Ναι, θέλουμε την ποικιλία, θέλουμε την ταυτότητα αλλά δεν θέλουμε τον εθνικισμό. Θέλουμε να δουλεύουμε πάνω σ’αυτά που μας ενώνουν. Γι’αυτό θέλω να σας ενθαρρύνω να σταθείτε δυνατοί και να μην αφήσετε τον εθνικισμό να σας επηρεάσει.
Η φετινή χρονιά, οι εκλογές, ήταν μία χρονιά επιτυχίας για τους Πράσινους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Μέχρι τώρα, αν μπορείτε να φανταστείτε, να θυμηθείτε, ο κόσμος, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, έλεγε πως αυτή δεν είναι μια περίοδος για τους Πράσινους. Το πράσινο αντιμετωπίζονταν ως μία πολυτέλεια για περιόδους όπου όλα τα άλλα πήγαιναν καλά. Και τώρα που αντιμετωπίζουμε την χειρότερη κρίση για εδώ και πολλές γενιές, έχουμε το φαινόμενο οι Πράσινοι να δυναμώνουν. Θα σας δώσω ορισμένα στοιχεία τα οποία σας ενθαρρύνω να χρησιμοποιείτε προκειμένου να πείσετε τον κόσμο ότι οι Πράσινοι αποτελούν πραγματικά μια επιλογή.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με εφαρμογή της Συνθήκης της Νίκαιας, έχει γίνει μικρότερο. Υπάρχουν 49 θέσεις λιγότερες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γι’αυτή τη θητεία. Και παρόλο που υπάρχουν 49 θέσεις λιγότερες στο Κοινοβούλιο, υπάρχουν 11 περισσότεροι Πράσινοι Ευρωβουλευτές. Σε 7 χώρες οι Πράσινοι πήραν ποσοστό πάνω από 10%. Οι Πράσινοι είμαστε το τρίτο κόμμα σε χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Σουηδία, και κατοχυρωνόμαστε σαν ένας τρίτος πολιτικός χώρος. Στο Παρίσι οι Πράσινοι ήταν η δεύτερη πολιτική δύναμη. Και στην Στουτγάρδη, που θα έλεγε κανείς ότι είναι και πρωτεύουσα της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, όπου φτιάχνεται η Μερσέντες, η Πόρσε, και σ’αυτή την πόλη οι Πράσινοι είναι πρώτη πολιτική δύναμη.
Στο Βέλγιο, τη χώρα μου, οι Πράσινοι πήραν 23%, και είναι το υψηλότερο ποσοστό που έχουν πάρει οι Πράσινοι, οπότε είμαι λίγο περήφανος που είμαι Πράσινος Βέλγος. Θα’θελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου για το ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας, δηλαδή ποια είναι τα συστατικά της και ποιος ο τρόπος να πάμε εκεί πέρα.
Το πρώτο συστατικό είναι η ενότητα. Δεν μπορούμε να ενώσουμε τους πολίτες αν δεν είμαστε ενωμένοι μεταξύ μας. Αυτή είναι η βάση των πάντων. Όπου οι Πράσινοι είναι χωρισμένοι απλά εξαφανίζονται.
Το δεύτερο βασικό συστατικό είναι να έχεις ένα αξιόπιστο όραμα, ένα πρόγραμμα το οποίο θα αποτελεί πρόταση για λύση. Και σ’αυτές τις συγκυρίες το κλειδί είναι να αρθρώσουμε ζητήματα που αντιμετωπίσουμε από κοινού την Οικολογία και την Οικονομία. Αν αυτό πετύχει, πραγματικά θα μπορούμε να έχουμε ολοκληρωτική επιτυχία.
Τα ζητήματα της οικονομίας είναι πολύ σημαντικά. Μην ξεχνάτε ότι ακόμα και για τους Πράσινους ψηφοφόρους η οικονομία είναι το Νο1 ζήτημα που τους απασχολεί, με δεύτερο ζήτημα τα κοινωνικά, και τα ζητήματα του περιβάλλοντος έρχονται τρίτα, ακόμα και για τους Πράσινους ψηφοφόρους. Επομένως, ακόμα κι αν θεωρούμαστε από πολλούς ότι είμαστε οι καλύτεροι στα θέματα του περιβάλλοντος, αυτό δεν είναι αρκετό.
Το τρίτο βασικό συστατικό είναι οι άνθρωποι. Οι Πράσινοι χρειάζονται ανθρώπους που έχουν την αξιοπιστία να μεταφέρουν το «πράσινο» μήνυμα, οι οποίοι θα πρέπει να’ναι ικανοί και, ταυτόχρονα, να συμπεριφέρονται μ’έναν ηθικό τρόπο, δηλαδή ν’αποδεικνύουν ότι δεν μπαίνουν στην πολιτική για να πλουτίσουν.
Αυτά είναι τα τρία συστατικά: Ενότητα, ένα ισχυρό πρόγραμμα και οι κατάλληλοι άνθρωποι. Βέβαια, υπάρχει και η διάσταση του χρόνου γιατί χρειάζεται κανείς να είναι καλός, όχι μόνο σε μία στιγμή αλλά, σε διάρκεια του χρόνου, μ’έναν σταθερό συνεκτικό τρόπο.
Στη χώρα μου το Βέλγιο είναι η δεύτερη φορά που οι Πράσινοι παίρνουν πάνω από 22%. Επί της ουσίας, επαναλάβαμε την επιτυχία που είχαμε πριν από 10 χρόνια. Το 1999 είχαμε πάρει 23%, όμως 5 χρόνια αργότερα, το 2004, χάσαμε τους μισούς. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδράσαμε ήταν να παραμείνουμε ενωμένοι και να χτίσουμε το πρόγραμμά μας. Και έτσι, 5 χρόνια μετά την ήττα, είμαστε πάλι στο σημείο της νίκης, εκεί που ήμασταν πριν από 10 χρόνια.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω, αναφερόμενος στο ζήτημα του Πράσινου New Deal και να ανταποκριθώ πάνω σε θέματα που τέθηκαν ήδη από τους εκλεκτούς ομιλητές. Θα χρησιμοποιήσω και πάλι το παράδειγμα της μαγειρικής και θα πω ότι η πρότασή μας για το Green New Deal έχει τέσσερα συστατικά:
Το πρώτο συστατικό, κι αυτό το οποίο συζητιέται όλο και πιο ευρέως, είναι το ζήτημα των «πράσινων επενδύσεων». Πράσινων επενδύσεων ως απάντηση στην κρίση. Ο καλύτερος τρόπος, λοιπόν, για να αναστήσουμε την Οικονομία είναι να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση, την κρίση των φυσικών πόρων, την κρίση της βιοποικιλότητας. Και επομένως απαιτούνται πράσινες επενδύσεις κυρίως σε τέσσερις τομείς: Στον τομέα των κατασκευών, τον τομέα των μεταφορών, της ενέργειας και της αγροτοκτηνοτροφίας. Αυτά είναι, όμως, πράγματα που τα έχουμε ακούσει κι από άλλους, ακόμα και σήμερα, έχουν υποστηρίξει μια τέτοια λύση, μια τέτοια πρόταση. Τι είναι αυτό που μας διαφοροποιεί εμάς τους Πράσινους;
Οι μεγάλες πολιτικές οικογένειες, και μιλάω για την Δεξιά και την Σοσιαλδημοκρατία, μιλάνε γι’αυτό αλλά δεν έχουν δράσεις για κάτι τέτοιο και γι’αυτό θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Κοιτάξτε τα σχέδια ανάκαμψης τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε διάφορες χώρες του κόσμου. Στην Ε.Ε. υπάρχουν κάποιες «πράσινες» πρωτοβουλίες σ’αυτά τα σχέδια οικονομικής ανάπτυξης. Στην Ε.Ε. τα επόμενα 2,5 χρόνια αναμένεται να επενδυθούν περίπου 54 δισεκατομμύρια σε «πράσινες» επενδύσεις. Και θυμίζω πως η Ε.Ε είναι περίπου 480 εκατομμύρια κάτοικοι. Στις ΗΠΑ, τα σχέδια του Ομπάμα μιλάνε για 112 δισεκατομμύρια «πράσινες» επενδύσεις, σε μία χώρα 300 εκατομμυρίων κατοίκων. Ενώ στην Ασία, η Νότια Κορέα, μία όχι από τις μεγαλύτερες χώρες της Ασίας, με 40 εκατομμύρια κατοίκους, θα επενδύσει 30 δισεκατομμύρια σε «πράσινες» επενδύσεις. Επομένως, μία Ευρώπη 50 δισεκατομμύρια, η Νότιος Κορέα από μόνη της 30. Κι αν προσθέσουμε και την Κίνα, πάμε πολύ πάνω από 200 δισεκατομμύρια. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι για κάθε 1€ που επενδύουμε στην Ευρώπη για «πράσινες» επενδύσεις, στην Αμερική επενδύονται 2€ και στην Ασία 5€. Επομένως, θα καλούσα τους φίλους από την Δεξιά ή την Σοσιαλιστική οικογένεια, αν πραγματικά πιστεύουν σ’αυτά που λένε, να επιταχύνουν, να αναβαθμίσουν τις εξαγγελίες τους σε δράσεις και δεν πιστεύω ότι ο κύριος Μπαρόζο, αν όντως είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, θα καταφέρει, πραγματικά, να κάνει κάτι τέτοιο.
Είπαμε πολλά για τις επενδύσεις αλλά, όπως ειπώθηκε και από τον κύριο Κουράκη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μόνο οι επενδύσεις, είναι, για παράδειγμα, και το ζήτημα της τεχνολογίας, της ενεργειακής τεχνολογίας. Για να ικανοποιήσουμε μία ενεργειακή εξίσωση, δηλαδή να ταιριάξουμε την ζήτηση με την παραγωγή, τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε; Η μία πρώτη απάντηση είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι οποίες είναι μία τεχνολογική απάντηση. Η δεύτερη απάντηση είναι η αποδοτικότητα, να χρησιμοποιούμε την ενέργεια πιο αποδοτικά στις μεταφορές, στα κτίρια. Κι αυτό είναι, με μια έννοια, μία τεχνολογική απάντηση. Όμως, το τρίτο ζήτημα είναι να κοιτάξουμε και την πλευρά της ζήτησης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μειώσουμε τη ζήτηση ενέργειας, ν’αρχίσουμε να ζούμε διαφορετικά. Γιατί, πραγματικά, κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι 9 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν με επίπεδα ζήτησης κατανάλωσης, όπως τα σημερινά δικά μας στον Δυτικό Κόσμο. Επομένως, χρειάζεται να κάνουμε διαφορετικές επιλογές. Διαφορετικές επιλογές στο πώς μετακινούμαστε, στο τι τρώμε κλπ. Με την ευκαιρία, μια που μιλάμε για τη διατροφή, πρέπει να γνωρίζουμε πόσο μεγάλη σπατάλη γίνεται στο φαγητό. Πετιέται μέχρι και το μισό, το 50% του φαγητού που παράγεται τελικά ποτέ δεν τρώγεται. Κι αυτό, αν είναι μία φορά χαζό, από πλευράς κατανάλωσης ενέργειας είναι δυο φορές χαζό.
Περνώντας, μετά, στις επενδύσεις, το δεύτερο συστατικό του Πράσινου New Deal είναι οι ρυθμίσεις, κι εδώ θα υπενθυμίσω και τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ που, όντως, τόνισε ότι δεν μπορούμε ν’αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο, ανεξέλεγκτη. Ας πάρουμε για παράδειγμα το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ένα εστιατόριο δεν μπορεί να πουλήσει στους πελάτες του οτιδήποτε, όμως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, μια τράπεζα μπορεί να πουλήσει οτιδήποτε, μπορεί να πουλήσει τοξικά προϊόντα. Μέχρι τώρα βλέπαμε ότι τα πάντα δινόντουσαν στην αγορά, όμως θα πρέπει να πάμε αντίστροφα και να δώσουμε τα πάντα στον κρατικό έλεγχο; Η απάντηση η δικιά μας είναι «Όχι. Σε καμιά περίπτωση, όχι». Υπάρχει χώρος για την αγορά, όμως το σημαντικό είναι ότι θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες για την αγορά, και το δεύτερο που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι η τιμή. Στην τιμή θα πρέπει να αντανακλώνται όχι μόνο το άμεσο κόστος αλλά και το κόστος, το εξωτερικό κόστος στην κοινωνία, στους ανθρώπους, στην υγεία τους. Και από τη στιγμή που ενσωματωθεί κάτι τέτοιο στην τιμή, αυτό θα οδηγήσει και στην αλλαγή των επιλογών και των συμπεριφορών των ανθρώπων.
Το τρίτο βασικό συστατικό του Green New Deal είναι η κοινωνική προστασία. Θυμάστε, μέχρι πριν από 2 χρόνια, αν διάβαζε κανείς τον οικονομικό τύπο στην Ευρώπη, θα διάβαζε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής προστασίας σκοτώνει την οικονομία. Κι όμως, στις ίδιες σελίδες των ίδιων εφημερίδων, τον Νοέμβριο μετά την κρίση, θα μπορούσε να διαβάσει κανείς ότι αυτό ακριβώς το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής προστασίας κάνει μια πολύ καλή δουλειά, προστατεύει τον κόσμο από την φτώχεια πολύ καλύτερα από το αμερικάνικο μοντέλο. Θα συμφωνήσουμε ότι η κοινωνική προστασία είναι κάτι σημαντικό, όμως ποια είναι η διαφορά των Πράσινων;
Στη χώρα μου το Βέλγιο αλλά και σε άλλες χώρες, απ’όσο γνωρίζω, τα συστήματα κοινωνικής προστασίας κρατούν κομμάτια του πληθυσμού εξαρτημένα. Για μας τα συστήματα κοινωνικής προστασίας θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε οι άνθρωποι να παίρνουν το μέλλον στα χέρια τους, να είναι ελεύθεροι να κάνουν τις επιλογές τους.
Το τέταρτο συστατικό του Green New Deal είναι η εκπαίδευση, η παιδεία, η έρευνα και η τεχνολογία. Αν δεν επενδύσουμε πραγματικά σε θέματα εκπαίδευσης και έρευνας και ανάπτυξης της τεχνολογίας, δεν θα μπορέσουμε να έχουμε ένα αποτελεσματικό, επιτυχημένο, Πράσινο New Deal. Εκπαίδευση καταρχάς, ώστε οι ίδιοι οι άνθρωποι να είναι εκπαιδευμένοι, καταρτισμένοι, να κάνουν τη δουλειά που απαιτείται. Η έρευνα με την έννοια του να οδηγήσουμε την Ευρώπη να καινοτομήσει. Ξέρετε, δουλεύω τα τελευταία 22 χρόνια στην ΙΒΜ. Στον τομέα των τηλεπικοινωνιών και της Πληροφορικής η επανάσταση, σ’αυτό τον τομέα, έγινε, κατά κύριο λόγο, στις ΗΠΑ. Αυτό που θέλουμε είναι η Ε.Ε. να πάρει το δίκαιο μερίδιό της στην «πράσινη» τεχνολογική επανάσταση.
Και τελειώνοντας με το θέμα αυτό και της εκπαίδευσης είναι ότι χρειαζόμαστε μια διαφορετική κουλτούρα, μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ζούμε, μια αλλαγή πολιτισμού. Είναι μια αλλαγή, μια μεταστροφή, από έναν κόσμο όπου το περισσότερο είναι πάντα και καλύτερο σε έναν κόσμο στον οποίο η ποιότητα ζωής θα’ναι ο τρόπος, το μέτρο με το οποίο θα μετράμε, θα αξιολογούμε την ζωή. Και μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο συμπεριφοράς, στις αξίες, γνωρίζετε και γνωρίζω ότι η Παιδεία είναι πραγματικά το κλειδί. Φυσικά, αυτό ξεκινάει από την οικογένεια αλλά συνεχίζεται και στα σχολεία, και επομένως είναι πολύ σημαντικό να εξασφαλίσουμε ότι τα σχολεία θα μπορούν να μεταφέρουν αυτό το μήνυμα.
O «Εξολοθρευτής», ο Σβαρτσενέγκερ – είναι ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια, όπως γνωρίζουμε, και αποφάσισε ότι σε κάθε σχολείο, από το Νηπιαγωγείο μέχρι τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, οι μαθητές θα μαθαίνουν και για την βιώσιμη ανάπτυξη. Δηλαδή, η Πολιτεία της Καλιφόρνια αποφάσισε να επενδύσει 30 εκατομμύρια δολάρια για το σκοπό αυτό. Επομένως, αν αυτοί μπορούν να το κάνουν, τότε μπορούμε κι εμείς.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Θα είμαι διαθέσιμος για τις οποιεσδήποτε ερωτήσεις σας. Σας ευχαριστώ.
