Άμεση λύση στο πρόβλημα των Σύρων προσφύγων . Η απουσία πολιτικής βούλησης και η ολιγωρία οδηγούν σε ανεπίτρεπτη ανθρωπιστική κρίση

Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν την άμεση λύση στο πρόβλημα των εκατοντάδων προσφύγων από τη Συρία -ανάμεσά τους και πολλά παιδιά-, που από τις 19 Νοεμβρίου διαμαρτύρονται παραμένοντας μπροστά στη Βουλή, με απεργία πείνας από την περασμένη Δευτέρα. Η κατάσταση τους είναι εξαιρετικά σοβαρή, λόγω της απεργίας πείνας και του κρύου, όπως δείχνουν οι ανάγκες μεταφοράς στο νοσοκομείο με λιποθυμικά επεισόδια και απώλεια αισθήσεων.
Οι συνεκπρόσωποι Τύπου των Οικολόγων Πράσινων Χριστίνα Ευθυμιάτου και Φίλιππος Γκανούλης  δήλωσαν σχετικά: «Οι Σύροι πρόσφυγες που μόλις ξέφυγαν από τη φρίκη του πολέμου ζητούν τα αυτονόητα: στέγη, σίτιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χορήγηση ασύλου αλλά και δυνατότητα να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες της  Ευρώπης -  καθώς γνωρίζουν ότι το άσυλο στην Ελλάδα δεν θα εξασφαλίσει τους απαραίτητους όρους επιβίωσης. Όσο διαρκεί αυτή η ειδεχθής, εμφύλια σύρραξη στη Συρία, κανένα νομικό ή οικονομικό πρόσχημα δεν νομιμοποιεί την ελληνική πολιτεία να παραβιάζει το διεθνές και εθνικό δίκαιο που επιτάσσουν πλήρη και άμεση προστασία των προσφύγων.»

Όχι άλλη ανοχή, συγκάλυψη και σιωπή στη βία κατά των γυναικών!

Μία στις τρεις γυναίκες έχει υποστεί σωματική/ σεξουαλική βία και οι μισές από τις γυναίκες -θύματα ανθρωποκτονίας παγκοσμίως έχουν δολοφονηθεί από πρώην και νυν συντρόφους και συζύγους, τονίζουν οι Οικολόγοι Πράσινοι, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών στις 25 Νοέμβρη. Και προτείνουν τη λειτουργία δομών πλήρους και μακροχρόνιας στήριξης των θυμάτων σε όλη την επικράτεια, ειδική εκπαίδευση κ.α.
H κακοποίηση των γυναικών, η πιο διαδεδομένη «αθέατη» βία παγκοσμίως, συνιστά την ειδεχθέστερη έκφανση των σχέσεων εξουσίας ανάμεσα στα δύο φύλα και αφορά στα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας, του βιασμού, της σεξουαλικής κακοποίησης, της σεξουαλικής παρενόχλησης στην εργασία και του trafficking.

Ιωαννίδου: Γιατί μοιράσαμε τα αστέρια-σύμβολα των Εβραίων κρατουμένων

Για σιωπηλή διαμαρτυρία ενάντια «στην απόφαση των συμπολιτών να εκλέξουν τους υμνητές του Ολοκαυτώματος στο Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης» κάνει λόγο η δημοτική σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης «Γειτονιές σε Δράση» Ελεάνα Ιωαννίδου, αναφερόμενοι στα αστέρια σύμβολα που φόρεσε τόσο η ίδια όσο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης στην χθεσινή ορκωμοσία.
«Στην  ορκωμοσία, επιλέξαμε συμβολικά να φέρουμε και να μοιράσουμε σε άλλους συμμετέχοντες τα αστέρια-σύμβολα που έφεραν οι Εβραίοι κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να τιμήσουμε την μνήμη των 50.000 συμπολιτών μας που χάθηκαν εκεί και σιωπηλά να διαμαρτυρηθούμε για την απόφαση των συμπολιτών μας να εκλέξουν τους υμνητές του Ολοκαυτώματος στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας» σημειώνεται σε ανακοίνωση της παράταξης.

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Ημέρα προβληματισμού για όλους και όλες

Σημαντική ενίσχυση του διεθνούς κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα υπήρξε η υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στις 10 Δεκεμβρίου 1948 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών που έθεσε τους θεμελιώδεις κανόνες ως προς τα βασικά ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να απολαμβάνουν. Παρόλο που δεν αποτελεί ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο, η Οικουμενική Διακήρυξη, υπήρξε η βάση τόσο για το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, όσο και για το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα  και αποτέλεσε μαζί με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τη ραχοκοκαλιά του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα με απώτερο στόχο την εγκαθίδρυση του κράτους δικαίου σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ρομά στην Αταλάντη: Τα αφανή θύματα της κρατικής αδιαφορίας

Οι εξαγγελίες της δημοτικής αρχής της Αταλάντης έγιναν πραγματικότητα.
Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες των Ρομά να αποτραπεί η μετεγκατάστασή τους σε χώρο που είχε αγοράσει για τη χρήση αυτή ο Δήμος, πριν από ενάμιση περίπου μήνα η μετεγκατάσταση αυτή πήρε «σάρκα και οστά».
Ο νέος χώρος που επελέγη είναι ο πλέον ακατάλληλος, δεδομένου ότι βρίσκεται κυριολεκτικά «στο πουθενά», απέχοντας 4 χιλιόμετρα από τον αστικό ιστό, ενώ η απουσία ασφαλτοστρωμένου δρόμου καθιστά την προσπέλασή του ιδιαίτερα δυσχερή, κυρίως τους χειμερινούς μήνες. Περαιτέρω, τα εξαγγελθέντα έργα υποδομής, δεν έχουν υλοποιηθεί, αλλά ούτε μπορούν να υλοποιηθούν λόγω της μορφολογίας του εδάφους.
Επίσης, δεδομένου ότι ο χώρος βρίσκεται ανάμεσα σε δύο λοφίσκους, σε περίπτωση πλημμύρας μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε συλλέκτη όμβριων υδάτων, χωρίς να υφίσταται η δυνατότητα απορροής τους. Αλλά και σε περίπτωση πυρκαγιάς, υφίσταται σοβαρός κίνδυνος εγκλωβισμού διότι δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής.

«Όποιος φροντίζει για όλους, φροντίζει και για τον εαυτό του». Του Γ. Κολέμπα

"Μέχρι τώρα η καπιταλιστική οικονομία στηρίζεται σε δύο βασικούς τομείς: στον κρατικό τομέα και στον ιδιωτικό. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τομέας, που στη χώρα μας τον συναντούμε είτε με τον θεσμικό όρο κοινωνική οικονομία  είτε με τον όρο αλληλέγγυα συνεργατική οικονομία  , με βασικό μότο: "Όποιος φροντίζει για όλους, φροντίζει και για τον εαυτό του". Άρθρο του Γιώργου Κολέμπα, ως συμμετοχή στην Έρευνα για την Κρίση, με αφορμή το 2ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας*.
Η οικονομία της μετάβασης σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία  θα χαρακτηρίζεται από το στόχο της ικανοποίησης των αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο της παραγωγής και της αποκαπιταλιστικοποίσης όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής και διανομής.

AvantiEurope.eu - Αλληλεγγύη με τον ελληνικό λαό

Υποστηρίξτε την εκστρατεία με την υπογραφή σας στο http://avantieurope.eu Επανεξέταση των πολιτικών λιτότητας Η Ευρώπη οφείλει να αποτρέψει την επερχόμενη ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα και την ανεξέλεγκτη εφαρμογή της ίδιας θεραπείας σε άλλες ασθενείς οικονομίες. Ζητάμε από εσάς, μέλη της Τρόικα και της ελληνικής κυβέρνησης, να αναθεωρήσετε το σχέδιο λιτότητας και να θέσετε τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους στο επίκεντρο των αποφάσεών σας.

Μεταναστευτικό: ρεαλισμός, φαντασιώσεις και η Χρυσή Αυγή

του Νίκου Χρυσόγελου

Κάποιοι ρίχνουν σχεδόν όλα τα κακά που συμβαίνουν στη χώρα μας – ιδιαίτερα την εγκληματικότητα, την εξαθλίωση και την ανεργία – στην παρουσία των μεταναστών.

Το περιστατικό ανθρωπιάς των δυο νεαρών Πακιστανών μεταναστών Χομαγιούντ Ανγουάρ και Βακάρ Αχμέντ που έχασαν τη ζωή τους σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσουν τρεις Έλληνες ηλικιωμένους, το αυτοκίνητο των οποίων παγιδεύτηκε στις γραμμές του τρένου, αποδεικνύει ότι (και) στο μεταναστευτικό οι μονοδιάστατες προσεγγίσεις αποδεικνύονται ξένες προς την πραγματική ζωή.  Μήπως ξεχάσαμε ότι πολλοί Έλληνες την εποχή της χούντας αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε άλλες χώρες λόγω των πολιτικών διώξεων. Μήπως παραβλέπουμε, ότι όπως τα έφερε η κρίση, η Ελλάδα μετατρέπεται ξανά σε χώρα αποστολής ελλήνων μεταναστών σε άλλες χώρες, αφού εξαναγκάζονται σήμερα πολλοί συμπολίτες μας να μεταναστεύσουν αδυνατώντας να επιβιώσουν εδώ.

Το μεταναστευτικό είναι, φυσικά, ένα σύνθετο θέμα. Η Ελλάδα μέχρι πριν 2 δεκαετίες ήταν χώρα αποστολής κι όχι υποδοχής μεταναστών. Βρέθηκε απροετοίμαστη μπροστά σε μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα της εποχής ενώ είναι κοντά σε εύφλεκτες περιοχές. Έχει τεράστιο μήκος συνόρων που είναι αδύνατο να κλείσουν αεροστεγώς. Και δεν έχει αναδείξει επαρκώς την ευρωπαϊκή διάσταση του θέματος. Απαιτούνται, σίγουρα, συγκροτημένες πολιτικές και πρακτικές που δίνουν λύσεις.

Όμως, το τελευταίο διάστημα φαίνεται να επικρατούν στην πολιτική ζωή προσεγγίσεις που αντί να διευκολύνουν την αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων, εμποδίζουν τις λύσεις. Ακραίες φωνές, όχι μόνο στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και στο ΛΑΟΣ αλλά ακόμα και στα δυο (πρώην;) κόμματα εξουσίας αλλά και υπουργοί, υποστηρίζουν ότι η λύση στο μεταναστευτικό είναι «επιχειρήσεις σκούπα», στρατόπεδα κράτησης, φράκτης στα σύνορα και απελάσεις, ώστε να «απαλλαγούμε» από τους 400.000 μετανάστες που δεν έχουν χαρτιά (και ίσως και από αυτούς που έχουν;).
Παρόμοιες απόψεις είναι επικίνδυνες και μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο όχι μόνο τη δημοκρατία στην Ελλάδα αλλά και συμπολίτες μας, Έλληνες, που αυτή την εποχή μεταναστεύουν σε άλλες χώρες αναζητώντας εκεί μια καλύτερη τύχη. Αλλά κυρίως αυτές οι απόψεις – που τις προωθούν δυνάμεις που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν εκλογικά τα προβλήματα που υπάρχουν - είναι εντελώς ανεδαφικές και αν εφαρμόζονταν θα συνεπάγονταν μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος.

 Μπορεί στα σοβαρά να θεωρηθούν εφαρμόσιμα (ακόμα και αν παρέβλεπε κανείς την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συνεπάγεται μια τέτοια πρόταση) όσα υποστηρίζουν οι ακραίες φωνές, δηλαδή ότι σε συνθήκες ειρήνης μπορούν 400.000 μετανάστες να συλληφθούν, να κρατηθούν σε στρατόπεδα για μέρες και τελικώς να μεταφερθούν στα σύνορα για να απελαθούν; Η σύλληψη 400.000 μεταναστών θα απαιτούσε την μεγαλύτερη στρατιωτική κινητοποίηση μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο.

Και ας πούμε ότι συλλαμβάνονται 400.000 άνθρωποι. Πού θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν και να παραμείνουν υπό φρούρηση; Σε ξερονήσια, όπως πρότεινε ένας φιλόδοξος νέος αρχηγός “νέου” κόμματος; Εδώ δεν μπορούν να εξασφαλιστούν ελάχιστες συνθήκες διαβίωσης για τους νησιώτες, θα εξασφαλιστούν συνθήκες κράτησης για 400.000 ανθρώπους; Σε ποιές άλλες περιοχές θα μπορούσαν να στηθούν στρατόπεδα κράτησης για τόσους ανθρώπους; Και για πόσες μέρες; Και ας πούμε ότι κρατούνται μερικές εβδομάδες σε στρατόπεδα. Πού θα μεταφερθούν μετά για να απελαθούν; Στον Έβρο; Υπάρχει δυνατότητα να «συγκεντρωθούν» στον Έβρο 400.000 άνθρωποι, η μισή περίπου Θεσσαλονίκη;

Πώς θα μεταφερθούν για να φτάσουν τόσο πολύ άνθρωποι στον Έβρο; Και πώς θα εξαναγκαστούν να διασχίσουν τα σύνορα χωρίς τη θέλησή τους για να περάσουν στην Τουρκία; Και οι Τούρκοι θα δέχονταν ευχαρίστως 400.000 μετανάστες να απελαθούν στη χώρα τους; Και οι απελπισμένοι μετανάστες θα σταματούσαν μπροστά σε έναν φράχτη μερικών χιλιομέτρων στον Έβρο; Δεν θα προσπαθούσαν να φτάσουν σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα από άλλο μέρος των ελληνικών συνόρων;

Είναι δυνατόν να κλείσουν τα χιλιάδες χιλιόμετρα ελληνικών συνόρων, ώστε να μην μπαίνει ούτε ένας μετανάστης στην Ελλάδα; Όσοι προβάλλουν τέτοιου τύπου ανοησίες ως λύση στο μεταναστευτικό – και δεν είναι δυστυχώς μόνο περιθωριακοί τύπου που κραδαίνουν μαχαίρια και καδρόνια αλλά και υπουργοί, βουλευτές, πρώην υπουργοί ή φιλόδοξοι αρχηγοί και υπαρχηγοί κομμάτων που υπόσχονται ότι έτσι θα σώσουν την Ελληνική κοινωνία - δεν απαντούν και στο ερώτημα ποιο θα ήταν το οικονομικό κόστος της υλοποίησης μιας τέτοιας πολιτικής: σύλληψη, κράτηση σε στρατόπεδα, διατροφή, μεταφορά στα σύνορα, κινητοποίηση ενός τεράστιου μηχανισμού για μήνες, αν όχι χρόνια.

Δεν θα χρειάζονταν μερικά δισεκατομμύρια που θα έπρεπε να πληρώσουν οι πολίτες σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης; Όπως και ο “φράκτης” στα σύνορα, θα έπρεπε να βγουν από τις τσέπες των πολιτών. Η ΕΕ ή κάποιος άλλος δεν θα πλήρωνε έστω ένα Ευρώ για τέτοιες πρακτικές. Κι όμως, όλη αυτή η φαντασίωση υποστηρίζεται σοβαρά ως λύση στο μεταναστευτικό!

 Σε αντίθεση με τέτοιες ανοησίες που προβάλλονται από κόμματα και πολιτικούς που επιδιώκουν τα εκμεταλλευτούν την αγωνία και τον φόβο των πολιτών και όχι να επιλύσουν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της απουσίας της διοίκησης, υπάρχουν ρεαλιστικές και βιώσιμες λύσεις, που δεν προωθούνται. Λύσεις που απαιτούν, όμως, ανθρωπιστική προσέγγιση, συγκροτημένη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και πρακτικές, «έξυπνες» ιδέες.

 Γίνεται πολύ συζήτηση για την κατάσταση στον Αγ. Παντελεήμονα λόγω της παρουσίας μεταναστών. Δεν θα μπορούσε, με πόρους για τους μετανάστες, να δημιουργηθεί, με τη συμμετοχή για παράδειγμα 100 μεταναστών και ελλήνων ικανών να παρέχουν παρόμοιες υπηρεσίες, ένα σχήμα ¨βοήθεια στο σπίτι” για ηλικιωμένους και άτομα που έχουν ανάγκη και κατοικούν στην περιοχή; Η διοίκηση αφήνει τους Χρυσαυγίτες να το παίζουν προστάτες των ηλικιωμένων της περιοχής αντί να αξιοποιεί τους ευρωπαϊκούς πόρους στο πλαίσιο μιας τέτοιας πολιτικής. Θέσεις εργασίας για Έλληνες αλλά και μετανάστες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν σε κέντρα πρώτης υποδοχής μεταναστών και σε κέντρα διαχωρισμού (screening centers), όπως προβλέπει μια ανθρωπιστική μεταναστευτική πολιτική.

Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, θέσεις εργασίας για κοινωνικούς λειτουργούς, γιατρούς, νομικούς, διερμηνείς, νέους που έχουν σπουδάσει ανθρώπινα δικαιώματα κα. Δεν θα μπορούσε η παρουσία μεταναστών να αποτελέσει μια ευκαιρία για να γίνει η χώρα μας κέντρο διεθνών σπουδών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, γέφυρα διαλόγου μεταξύ των πολιτισμών, μια μεσογειακή «Ελβετία του πολιτισμού και των τεχνών»;

 Πώς μπορούμε να αγνοούμε ότι ακόμα και στην εποχή της κρίσης υπάρχουν πολλές οικονομικές και κοινωνικές λειτουργίες στην Ελλάδα που χρειάζονται τα εργατικά χέρια που προσφέρουν οι μετανάστες; Πόσες οικογένειες με ηλικιωμένα άτομα και άτομα με προβλήματα υγείας δεν θα έμεναν ξεκρέμαστα αν έφευγαν ξαφνικά όλες οι γυναίκες μετανάστριες που φροντίζουν αυτά τα άτομα; Από την άλλη, γιατί να παγιδεύονται μέσα στα ελληνικά σύνορα άνθρωποι που θέλουν απλώς να περάσουν από την Ελλάδα για να κατευθυνθούν αλλού; Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι μετανάστες και αιτούντες άσυλο παγιδεύονται στην Ελλάδα, ενώ θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες μέσω της Ελλάδας. 

Η λύση, λοιπόν στο θέμα των μεταναστών - όπως και στην οικονομία - είναι περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη καθώς κι αποτελεσματική οργάνωση της διοίκησης στην Ελλάδα που θα αποφορτίσουν την πίεση στην Ελλάδα. Όπως και για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την κοινωνική συνοχή, την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ή την προστασία του περιβάλλοντος, έτσι και για το μεταναστευτικό υπάρχουν λεφτά από την Ευρώπη που όμως η διοίκηση αδυνατεί να αξιοποιήσει.

 Η χώρα παρασύρεται να ψηφίσει πολιτικά κόμματα που προωθούν ανεδαφικές κι επικίνδυνες απόψεις, ενώ θα μπορούσε να αξιοποιήσει τα 309.000.000 ευρώ που διαθέτει η ΕΕ για τα θέματα μετανάστευσης προς όφελος και των ελλήνων και των μεταναστών.

 Στις 6 Μαίου οι πολίτες επιλέγουν τι είδους κόμματα θέλουν στην επόμενη Βουλή. Κόμματα που θα βάλουν φωτιά στην πυριτιδαποθήκη ή κόμματα που επιδιώκουν λύσεις στα προβλήματα; 


 Του Νίκου Χρυσόγελου, ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων

Παθητικότητα και ξενοφοβία ή ανθρωπιστική αλλά οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική; - Τοποθέτηση του Ν. Χρυσόγελου στο ευρωκοινοβούλιο (βίντεο)

Η τοποθέτηση του Νίκου Χρυσόγελου,ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων στην Ολομέλεια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση για την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα, την Πέμπτη 19 Απριλίου

   

«Υπάρχουν πολλά ευρωπαϊκά χρήματα για την αντιμετώπιση προβλημάτων από την μετανάστευση στην Ελλάδα - για 309.000.000 ευρώ μίλησε η Επίτροπος κα Malmstrom - αλλά η Ελλάδα έχει απορροφήσει ελάχιστα και όσοι κυβέρνησαν τον τόπο έχουν ευθύνη γι'αυτό» τόνισε ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων μιλώντας στην Ολομέλεια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση για την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα, την Πέμπτη 19 Απριλίου.

«Αντί να μιλάνε οι πολιτικοί για λύσεις ρεαλιστικές και βιώσιμες, βασισμένες σε μια ανθρωπιστική και οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική, με αξιοποίηση υπαρχόντων ευρωπαϊκών πόρων, αξιώνοντας και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - λύσεις που θα αποφορτίσουν την πίεση στην Ελλάδα-, παρασύρονται σε λαϊκιστικές προσεγγίσεις, προβάλλουν επικίνδυνες και ανεδαφικές προτάσεις που όχι μόνο θα εκθέσουν τη χώρα διεθνώς αλλά θα έχουν μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Παράλληλα, δίνουν τροφή σε επικίνδυνες, ρατσιστικές αντιλήψεις που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο όχι μόνο τη δημοκρατία στην Ελλάδα αλλά και συμπολίτες μας, Έλληνες, που αυτή την εποχή μεταναστεύουν σε άλλες χώρες αναζητώντας εκεί μια καλύτερη τύχη.

Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι μετανάστες και αιτούντες άσυλο παγιδεύονται στην Ελλάδα, ενώ θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες μέσω της Ελλάδας. Η λύση, λοιπόν - όπως και στην οικονομία έτσι και στο θέμα των μεταναστών - είναι περισσότερη Ευρώπη και περισσότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη καθώς κι αποτελεσματική οργάνωση της διοίκησης στην Ελλάδα».

Κατά την ομιλία του, εκ μέρους της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Νίκος Χρυσόγελος επεσήμανε ότι το μεταναστευτικό στην Ελλάδα έχει ιδιαιτερότητες: «Η Ελλάδα μέχρι πριν 2 δεκαετίες ήταν χώρα αποστολής κι όχι υποδοχής μεταναστών. Βρέθηκε απροετοίμαστη μπροστά σε μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα της εποχής ενώ είναι κοντά σε εύφλεκτες περιοχές. Έχει τεράστιο μήκος συνόρων που είναι αδύνατο να κλείσουν αεροστεγώς. Και δεν έχει αναδείξει επαρκώς την ευρωπαϊκή διάσταση του θέματος.

Αυτό δεν αποτελεί, όμως, δικαιολογία για το γεγονός ότι 20 χρόνια μετά η χώρα δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει μια ανθρωπιστική και καλά οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική που να είναι επωφελής και για τους Έλληνες και για τους μετανάστες. Η Γερμανία, το Βέλγιο, η Αυστραλία, οι ΗΠΑ θα ήταν ισχυρές χώρες χωρίς τους μετανάστες; Δεν είναι και έλληνες μετανάστες που δούλεψαν σκληρά για να αναπτυχθούν αυτές οι χώρες; Χρειάζεται, λοιπόν, να τερματιστεί η παθητική στάση που οδηγεί, τελικώς, σε ξενοφοβία αλλά και να απομονωθούν οι ακραίες φωνές υπουργών, πολιτικών και κομμάτων που εμποδίζουν αντί να επιλύουν το πρόβλημα. Οι προτάσεις για μαζικές απελάσεις, φράκτες στα σύνορα και στρατόπεδα κράτησης είναι επικίνδυνες, αποτελούν κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μας εκθέτουν ως χώρα, όπως φάνηκε και στη σημερινή συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά επιπλέον ειναι εντελώς ανεδαφικές και θα κοστίσουν τεράστια ποσά στη χώρα.

Ενώ η Ελλάδα δεν αξιοποιεί τους υπάρχοντες ευρωπαϊκούς πόρους για μείωση των προβλημάτων από την μετανάστευση, (τα χρήματα είναι πολλά, εκατοντάδες εκατομμύρια, είπε η Ευρωπαία Επίτροπος αλλά πρέπει να μπορεί να τα αξιοποιεί η ελληνική διοίκηση), πολιτικοί, ακόμα και υπουργοί προτείνουν λύσεις που θα απαιτούσαν τεράστια κινητοποίηση αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων - πώς αλλιώς θα συλλαμβάνανε 400-700.000 ανθρώπους, θα τους μετέφεραν σε στρατόπεδα κράτησης, θα τους φύλασσαν (για πόσο) και μετά θα τους υποχρέωναν, χωρίς τη θέλησή τους, να διασχίσουν τα σύνορα (πώς και για να πάνε που;). Γιατί δεν λένε, λοιπόν, τι και πόσο θα κόστιζε στην οικονομία και στην κοινωνία αυτός ο πόλεμος τον οποίο προτείνουν ως λύση ακραίες φωνές όχι μόνο στην "Χρυσή Αυγή" και στο ΛΑΟΣ αλλά και σε κόμματα που είχαν κυβερνητικές ευθύνες και αδιαφόρησαν για τις λύσεις;

Αυτές οι ακραίες ομάδες και φωνές εκμεταλλεύονται τα όποια προβλήματα προωθώντας ξενοφοβικές αντιλήψεις που εμποδίζουν αντί να συμβάλλουν στην επίλυση του προβλήματος. Όμως υπάρχουν ρεαλιστικές, βιώσιμες, πραγματικές λύσεις που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή και των Ελλήνων και των μεταναστών. Λύσεις που μπορούν να προωθηθούν αν η Ελλάδα αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν αλλά και η Ευρώπη δείξει περισσότερη κι έμπρακτη αλληλεγγύη, γιατί είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της ένα πρόβλημα που είναι και Ευρωπαϊκό:

1. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα και συμμετοχή στην επίλυση του προβλήματος από το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών, ώστε να μην παγιδεύονται οι μετανάστες και οι αιτούντες άσυλο μόνο μέσα στα ελληνικά σύνορα και να υπάρχει παρουσία στις πύλες εισόδου αντιπρόσωπων από όλα τα κράτη της Ε.Ε για να αναλαμβάνουν την ευθύνη του προσώπου που κατευθύνεται στη χώρα τους.

2. Νόμιμοι δρόμοι μετανάστευσης, ώστε να αποφορτιστεί η πίεση στην Ελλάδα ως κύριο πέρασμα προς την Ευρώπη και να χτυπηθούν τα παράνομα κυκλώματα διακίνησης.

3. Δημιουργία κέντρων 1ης υποδοχής στις σημαντικότερες εισόδους της χώρας και κέντρων διαχωρισμού όπου μέσω βάσεων δεδομένων για τις εργασιακές ανάγκες της Ελλάδας και άλλων χωρών, οι μετανάστες θα προωθούνται κατάλληλα. Υπάρχουν σημαντικοί, αλλά αδιάθετοι πόροι για αυτές τις υποδομές. Αντιθέτως, η ΕΕ δεν χρηματοδοτεί στρατόπεδα κράτησης ή τον φράκτη στον Έβρο, και θα πρέπει να διατεθούν σημαντικά κονδύλια από εθνικούς πόρους για αυτά. Από την άλλη, οι μετανάστες μπαίνουν από τα ανατολικά σύνορα αλλά θέλουν να φύγουν γρήγορα από τα δυτικά μας σύνορα γιατί ξέρουν ότι υπάρχουν ανάγκες για εργατικά χέρια και επιστημονικές ειδικότητες σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες! Για παράδειγμα, πολλές χώρες διαφημίζουν ότι αναζητούν μετανάστες ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσουν ν' αναπτύσσονται οικονομικά αλλά και να επιβιώνουν τα συστήματα υγείας και κοινωνικής ασφάλισης. Αν έφευγαν οι μετανάστες και οι μετανάστριες που σήμερα απασχολούνται ως νοσηλευτικό προσωπικό στο σύστημα υγείας της Βρετανίας και της Γερμανίας, αυτό θα κατέρρεε! Αν η Γερμανία δεν εισάγει εξειδικευμένους επιστήμονες σε θέματα πληροφορικής ή απλώς ειδικευμένους εργάτες δεν θα μπορούσε να στηρίξει την οικονομική της ευημερία.

4. Ένα αποτελεσματικό σύστημα απόδοσης ασύλου που θα επιταχύνει τους ρυθμούς εξέτασης αιτημάτων και θα διευκολύνει το 20-30% των εισερχομένων στην Ελλάδα να αποκτήσει το καθεστώς του πρόσφυγα. Μεταξύ άλλων αυτό θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους, πχ από εμπόλεμες περιοχές, όπως είναι το Αφγανιστάν, να μετακινηθεί νόμιμα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως συνήθως επιθυμούν. Με το να εξατάζονται ελάχιστες αιτήσεις και να αποδίδεται καθεστώς ασύλου σε μερικές εκατοντάδες το πολύ κάθε χρόνο, μεγάλος αριθμός συγκεντρώνεται στις πύλες εξόδου, κυρίως τα λιμάνια της χώρας προς Ιταλία, αναζητώντας απελπισμένα ένα τρόπο να φύγει από τη χώρας μας, κάτι που πληρώνει ακριβά,μερικές φορές και με την ίδια τη ζωή τους.

5. Είναι ελπιδοφόρο ότι ξεκινάει η διαδικασία για τροποποίηση της Συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ, γιατί όπως διαπιστώνουν οι περισσότεροι, έχει αποτύχει. Αλλά η διαδικασία πρέπει να οδηγήσει σε ρυθμίσεις που συνάδουν με τις κοινές Ευρωπαϊκές αξίες και προσφέρουν λύσεις για τις χώρες που είναι, όπως η Ελλάδα, πύλες εισόδου μεταναστευτικών ροών προς όλη την Ευρώπη».

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ

Να πέσουν επιτέλους οι κουκούλες της υποκρισίας
και της κοινωνικής αναλγησίας

Τις τελευταίες βδομάδες, πληθαίνουν τα κρούσματα κατάφωρης παραβίασης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ανοχή της κοινωνίας. Σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διάχυτης κι ανεύθυνης βίας, γενικευμένης οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, τα σχεδόν καθημερινά περιστατικά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων περνούν απαρατήρητα. Αντ’ αυτού η «κοινωνία του θεάματος» όπου ζούμε, συμψηφίζοντας ανθρώπινες ζωές με σπασμένα τζάμια, επιτάσσει και υποθάλπει την αυθαίρετη επίδειξη κρατικού «τσαμπουκά», με την επιχειρούμενη νομοθετική ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής και περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, λες και η έλλειψη περισσότερου και πιο «αποτελεσματικού» αστυνομικού κράτους είναι το πρόβλημα.

Η συγκλονιστική ιστορία της Κατερίνας Γκουλιώνη, που βρέθηκε νεκρή κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, δεμένη πισθάγκωνα με χειροπέδες στη διάρκεια της εκδικητικής μεταγωγής της από τις φυλακές της Θήβας σε σωφρονιστικό κατάστημα της Κρήτης, μας αφήνει άφωνους και -αν επιβεβαιωθεί- μας γυρνάει στο Μεσαίωνα. Η Γκουλιώνη είχε πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων γυναικών για τη βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές και με επιστολή της ένα μήνα πριν το θάνατό της προς τον Συνήγορο του Πολίτη είχε καταγγείλει την εξευτελιστική πρακτική της υποχρεωτικής κολπικής εξέτασης από αναρμόδια πρόσωπα στις γυναικείες φυλακές.

Οι καταγγελίες των εργαζομένων στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Πάτρας για τη φασιστική συμπεριφορά των διοικούντων και τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των εγκλείστων μας συγκλονίζουν, όπως και ο πρωτοφανής εμπαιγμός του συνόλου των κρατουμένων της χώρας από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η μη ικανοποίηση των αιτημάτων τους για πιο ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και μεταγωγών μετά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις τους.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου, που δικαίωσε επιχείρηση η οποία απέλυσε εργαζόμενο επειδή ήταν φορέας AIDS, είναι απίστευτη, όπως και η απόφαση του ΟΑΕΔ να εξαιρέσει από προγράμματα απασχόλησης απεξαρτημένων χρηστών τους καταδικασθέντες με βάση το νόμο περί «ναρκωτικών». Τέτοια γεγονότα αποκαλύπτουν τον υφέρποντα ρατσισμό μιας υποκριτικής κοινωνίας, που αρέσκεται να επιδεικνύει τον ανθρωπισμό της και την κοινωνική ευαισθησία της προς τους πάσης φύσεως «περιθωριακούς», φτάνει να μην ενοχληθεί προσωπικά.

Ο ξυλοδαρμός, στις φυλακές Αλικαρνασσού, του αντιεξουσιαστή Γιάννη Δημητράκη από έγκλειστους παρακρατικούς Χρυσαυγίτες με επικεφαλής τον περιώνυμο Περίανδρο (Αντώνη Ανδρουτσόπουλο), ο οποίος αναθάρρησε μετά την πρόσφατη ευνοϊκή γι’ αυτόν δικαστική απόφαση για τη δολοφονική απόπειρα εναντίων 3 μελών του φοιτητικού κινήματος, φανερώνει ότι το παρακράτος μπορεί να δρα ανενόχλητο ακόμη και μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα, υπό την ανοχή προφανώς των εντεταλμένων για την τήρηση της τάξης οργάνων. Σημειωτέον ότι ο Δημητράκης είχε ζητήσει τη μεταγωγή του σε άλλες φυλακές, επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του, αίτημα που αγνοήθηκε επιδεικτικά από τη διεύθυνση των φυλακών.

Τέλος, η εκδικητική και νομικά διάτρητη στάση της πολιτείας απέναντι στους ανήλικους συλληφθέντες στη Λάρισα που κατηγορούνται με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο, με αφορμή τα γεγονότα του Δεκέμβρη, που ακολούθησαν την αδιανόητη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, αποκαλύπτει ότι οι Ναζί δεν ήταν οι τελευταίοι που εφάρμοσαν την αρχή της «συλλογικής ευθύνης».

Μετά απ’ όλα αυτά, και άλλα παρόμοια γεγονότα με πρωταγωνιστές μετανάστες και Έλληνες πολίτες, που συνήθως αγνοούμε γιατί δεν φτάνουν ποτέ στη δημοσιότητα, αναρωτιέται κανείς για ποιο «κράτος δικαίου» και ποια «ευνομούμενη κοινωνία» μιλάμε. Ως Οικολόγοι Πράσινοι, που πρώτοι απ’ όλους και από θέση αρχής στεκόμαστε απέναντι στην κάθε λογής βία, πιστεύουμε ότι για να έχουμε δικαίωμα, ως κοινωνία, να ζητάμε να βγουν οι γνωστές «κουκούλες», οφείλουμε να απαιτήσουμε, προς πάσα κατεύθυνση -κράτος, κοινωνικές ομάδες, τους ίδιους μας τους εαυτούς- να πέσουν και οι κουκούλες της υποκρισίας, της απάνθρωπης αδιαφορίας και της κοινωνικής αναλγησίας.

Αν δεν αναλάβουμε προσωπικά -ο καθένας κι η καθεμιά μας- τις ευθύνες μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας, τα χειρότερα καραδοκούν.

Σε αυτό το πλαίσιο:

· Απαιτούμε την απόσυρση των μέτρων που ανακοίνωσε ο Υπ. Δικαιοσύνης και καλούμε τους δικηγορικούς συλλόγους και τους νομικούς να διεκδικήσουν την απαξίωση των μέτρων

· Απαιτούμε να σταματήσει το «κουκούλωμα» υποθέσεων κρατικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας

· Συμπαραστεκόμαστε στα δίκαια αιτήματα των κρατουμένων της χώρας αλλά και του Συντονιστικού Κοινής Δράσης για τους συλληφθέντες του Δεκέμβρη στη Λάρισα

· Καλούμε την εξεγερμένη νεολαία να μην αναζητά διέξοδο στην ατελέσφορη βία αλλά να οικοδομήσουμε την άλλη κοινωνία που ονειρευόμαστε μέσα από την αυτόνομη δημιουργία και την αυτο-οργάνωση


Θεματική Ομάδα των Οικολόγων Πράσινων
για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα


Για περισσότερες πληροφορίες:

Θέμης Δημητρακόπουλος, 6939 240542